Suzuki Ignis I

Ignis w pigułce

Pierwszy Ignis pojawił się w Europie w 2000 roku, a w 2003 roku zastąpiła go nieco większa druga generacja, produkowana do około 2008 roku. Obie były oferowane również z napędem na cztery koła, dlatego przez długi czas cieszyły się opinią taniego i niezawodnego auta na wieś lub działkę.

Trzecia generacja, zaprezentowana w 2016 roku, to zupełnie inny samochód – nieduży miejski crossover o wyrazistym wyglądzie. Waży mniej niż tonę, dzięki czemu nawet z małym silnikiem jest zwinny i oszczędny.

Dziś na rynku wtórnym najczęściej poszukiwana jest właśnie trzecia generacja Ignisa, podczas gdy starsze auta kupowane są głównie jako tani środek transportu.

Którą generację wybrać

Ignis pierwszej i drugiej generacji (2000–2008) to proste, nieduże hatchbacki. Większość z nich ma już swoje lata, dlatego kluczowa jest kwestia korozji oraz ogólnego stanu technicznego.

Trzecia generacja (od 2016 r.) jest nowocześniejsza, bezpieczniejsza i bardziej praktyczna. Zmodernizowane w 2020 roku auta zyskały nowy design przodu, ulepszony układ typu mild hybrid oraz bezstopniową skrzynię CVT zamiast zautomatyzowanej przekładni AGS.

Dla wielu kierowców najlepszym wyborem będzie Ignis z 2020 roku lub młodszy, wyposażony w miękką hybrydę. Wcześniejsze egzemplarze trzeciej generacji również są dobre, o ile trafimy na zadbany egzemplarz z jasną historią serwisową.

Silniki i skrzynie biegów

Ignis pierwszej i drugiej generacji najczęściej występuje z silnikami benzynowymi 1.3 oraz 1.5 l, a w drugiej generacji oferowano także pochodzący od Fiata diesla 1.3 DDiS.

Trzecia generacja posiada benzynowy silnik 1.2 Dualjet (ok. 90 KM), który można było połączyć z miękką hybrydą SHVS. Po liftingu w 2020 roku na rynku europejskim pozostała tylko wersja 1.2 Dualjet Hybrid (ok. 83 KM).

Skrzynie biegów to 5-biegowa manualna, przed liftingiem zautomatyzowana AGS, a po nim – przekładnia CVT. Napęd na cztery koła ALLGRIP Auto najczęściej parowany jest z manualną skrzynią.

Co sprawdzić przed zakupem używanego Ignisa

W starszych generacjach warto dokładnie obejrzeć progi, nadkola i podłogę pod kątem korozji. Nadwozie Ignisa trzeciej generacji jest lekkie, dlatego warto upewnić się, czy auto nie brało udziału w drobnych kolizjach i nie ma elementów lakierowanych powtórnie.

W egzemplarzach ze skrzynią AGS należy ocenić, czy zmiany przełożeń nie odbywają się zbyt szarpieco – ta przekładnia działa wolniej niż klasyczny automat, ale nie powinna ślizgać się ani szarpać. CVT musi przyspieszać płynnie i bez głośnego wycia.

W wersji z napędem na cztery koła sprawdź, czy podczas jazdy nie pojawiają się niepokojące dźwięki, a w hybrydzie – czy na desce rozdzielczej nie świecą się żadne ostrzeżenia. Przebieg warto zweryfikować na podstawie przeglądów technicznych oraz historii serwisowej.

Wersje wyposażenia

Nazwy i elementy wyposażenia różnią się w zależności od rynku oraz roku produkcji; na przykład w Wielkiej Brytanii stosowano oznaczenia SZ3, SZ-T i SZ5, a w Niemczech – Club, Comfort i Comfort+. Poniżej prezentujemy najpopularniejsze w Europie warianty.

Porównanie wersji wyposażenia gen. III

Większości kupujących najlepiej odpowiada wersja GL+ lub GLX z miękką hybrydą. Napęd na cztery koła warto wybrać, jeśli często jeździsz po drogach szutrowych lub zimą.

Najczęściej zadawane pytania