Opel Omega

Omega w skrócie

Omega była produkowana w dwóch generacjach: A (1986–1993), która zastąpiła model Rekord, oraz B (1994–2003). Obie generacje występowały jako sedan i kombi (Caravan) z napędem na tylne koła. Omega A w 1987 roku zdobyła tytuł Samochodu Roku w Europie, a na jej bazie powstała również słynna Lotus Omega.

Omega jest ceniona za przestronne wnętrze i bagażnik, komfort jazdy oraz napęd na tył. Nie doczekała się bezpośredniego następcy — miejsce największego Opla częściowo przejęły Vectra C i Signum. Większość ocalałych egzemplarzy jest już bardzo sędziwa, dlatego stan techniczny liczy się bardziej niż rocznik czy wyposażenie.

Generacje A i B — czym się różnią

Omega A (1986–1993) — samochód o prostej konstrukcji i aerodynamicznym kształcie, dziś spotykany już rzadko. Wiele zachowanych egzemplarzy znajduje się w rękach kolekcjonerów, dlatego ich wartość zależy przede wszystkim od oryginalności i stanu nadwozia.

Omega B (1994–2003) jest większa, nowocześniejsza i bezpieczniejsza, dlatego najczęściej spotyka się ją na rynku wtórnym. W 1999 roku przeszła facelifting: zmieniono reflektory, zderzaki i wnętrze, ulepszono wyposażenie oraz wprowadzono nowe silniki. Zmodernizowane auta często nazywa się Omega B2.

Dla większości kupujących najbardziej racjonalnym wyborem jest poliftowa Omega B z lat 1999–2003. Wybierając egzemplarz dla siebie, oceń nie tylko silnik, ale też stopień korozji — to właśnie rdza sprawia, że remonty tych aut często przestają się opłacać.

Silniki i skrzynie biegów

Benzynowe silniki Omeghi B to czterocylindrowe 2.0 i 2.2 (ok. 115–145 KM) oraz V6: 2.5, 2.6, 3.0 i 3.2 (ok. 170–218 KM). Jednostki V6 pracują gładko i dają dużo przyjemności, ale dużo palą, a ich utrzymanie jest droższe.

Wersje wysokoprężne to pochodzący od BMW motor 2.5 TD (ok. 130 KM), później 2.5 DTI (ok. 150 KM), a także jednostki Opla 2.0 i 2.2 DTI (ok. 100–120 KM). Diesle są oszczędniejsze, jednak ze względu na wiek naprawa układu wakatowego czy turbiny może być kosztowna.

Omega A miała pod maską cztery cylindry o pojemności 1.8–2.4 l, sześciocylindrowe silniki benzynowe 2.6–3.0 l oraz diesle 2.3 l. W obu generacjach stosowano 5-biegowe skrzynie manualne lub 4-biegowe automaty.

Co sprawdzić przed zakupem używanej Omeghi

Największym wrogiem Omeghi jest korozja. Dokładnie obejrzyj nadkola, progi, dolne ranty drzwi i klapy bagażnika oraz podłogę. Jeśli rdza zaatakowała elementy nośne nadwozia, naprawa zazwyczaj mija się z celem.

W silnikach V6 sprawdź, czy w zbiorniczku płynu chłodzącego nie ma oleju — częstą przyczyną jest nieszczelna uszczelka chłodniczki oleju. Zapytaj, kiedy wymieniano pasek rozrządu, ponieważ jego wymiana w silniku V6 jest skomplikowana i droga.

W dieslach 2.0 i 2.2 DTI częstą usterką jest pompa wtryskowa, dlatego motor powinien łatwo odpalać i równo pracować. Skontroluj też tuleje tylnego zawieszenia, układ kierowniczy, działanie automatu oraz elektronikę. Do przebiegu podchodź z rezerwą — przez lata historia serwisowa mogła zaginąć.

Wersje wyposażenia

Nazwy wersji wyposażenia różniły się w zależności od rynku i rocznika; wymieniamy te najczęściej spotykane w Europie.

Porównanie wersji wyposażenia Omeghi B

Większość kupujących wybiera wersję CD z silnikiem benzynowym 2.2 lub dieslem — to najprostsza droga do przestronnego i niedrogiego samochodu. CDX i MV6 są ciekawsze dla pasjonatów, jednak o wartości każdej wersji decyduje przede wszystkim stan nadwozia.

Najczęściej zadawane pytania