Lincoln Capri

Capri krótko

Lincoln Capri nazwano od włoskiej wyspy położonej w Zatoce Neapolitańskiej. W 1952 roku stał się osobną serią modeli — początkowo najwyższej klasy „Lincoln”, później (od 1956 roku) głównym modelem, a nad nim pojawił się „Premiere”. Capri sprzedawano do 1959 roku, a w 1961 roku zastąpił go „Lincoln Continental” w nowym designie.

To typowy duży amerykański samochód z lat 50., w którym łączy się szeroki wnętrze, mocny silnik V8 i ekscesy designu tamtych czasów. W Polsce ten model jest bardzo rzadki, dlatego często oceniany jest jako samochód kolekcjonerski lub eksponat na wystawach.

Którą generację wybrać

I generacja (1952–1955) miała bardziej skromną, płaską linię i była oferowana jako dwudrzwiowy hardtop, kabriolet i czterodrzwiowy sedan. To najspokojniejsza wizualnie generacja, a model z 1955 roku otrzymał mocniejszy silnik.

II generacja (1956–1957) otrzymała bardziej ekspresyjną, niższą stylizację inspirowaną stylem kosmicznym tamtych czasów, a w 1957 roku po modernizacji pojawiły się bardziej wyraźne tylne płetwy. Kabriolet został usunięty z oferty, ale w 1957 roku pojawiła się czterodrzwiowa wersja hardtopa „Landau”.

III generacja (1958–1959) to bardzo duży samochód na nowej konstrukcji karoserii samonośnej. Jego długość wynosiła około 5,8 m, a design był uważany za zbyt ekstrawagancki nawet wg standardów tamtych czasów. Niektórzy lubią taki samochód za jego wyrazisty charakter, ale jego remont jest bardziej skomplikowany.

Silniki i skrzynie biegów

W latach 1952–1954 montowano silnik V8 „Lincoln Y-block” o pojemności 317 cali sześciennych (około 5,2 l), którego moc w 1952 roku w teście „Popular Mechanics” wynosiła około 160 KM. W 1955 roku pojemność zwiększono do 341 cali sześciennych (około 5,6 l), a moc do około 225 KM; ten silnik był używany tylko przez jeden rok.

W 1956 roku pojawił się silnik o pojemności 368 cali sześciennych (około 6,0 l), którego moc wynosiła około 285 KM, a w 1957 roku — około 300 KM. W latach 1958–1959 na nowej konstrukcji karoserii samonośnej montowano olbrzymi silnik MEL V8 o pojemności 430 cali sześciennych (około 7,0 l) z mocą około 375 KM.

Na początku dostępna była tylko automatyczna skrzynia biegów GM „Hydra-Matic” o 4 biegach, a w 1955 roku pojawiła się 3-biegowa „Turbo-Drive” produkcji „Ford”.

Co sprawdzić przy zakupie Lincoln Capri

Najważniejsze — stan karoserii. Sprawdź podwozie, dolne części drzwi, podłogę i bagażnik pod kątem korozji, a karoserię samonośną III generacji — szczególnie dokładnie, ponieważ jej remont jest bardziej skomplikowany niż w przypadku konstrukcji ramowej.

Silnik powinien się uruchamiać bez długiego kręcenia i pracować bez dymu, a automatyczna skrzynia biegów — przełączać się bez szarpnięć. Dostępność części i możliwości remontu warto omówić z klubem klasycznych samochodów „Lincoln” lub specjalistami.

Zwróćcie uwagę na oryginalność: kombinacje kolorów, chromowane ozdoby i materiały wnętrza. Odnowione lub zmienione samochody mogą być mniej wartościowe niż te, które zachowały swój oryginalny wygląd.

Wersje wyposażenia

Nazwy i wyposażenie różnią się w zależności od rynku i roku; podajemy najczęściej spotykane w Europie wersje.

Porównanie generacji

Dla większości kupujących najlepszy wybór to I generacja: prostsza i łatwiejsza w utrzymaniu. III generacja jest najbardziej charakterystyczna, ale też najbardziej skomplikowana.

Najczęściej zadawane pytania