Ferrari 250P

250 P krótko

Ferrari 250 P — prototyp z 1963 roku z otwartym nadwoziem i silnikiem V12 za kierowcą. To pierwsza seria Ferrari „P” (Posteriore — „tyłowy”), która zasadniczo zmieniła podejście Ferrari do samochodów wyścigowych.

Mimo że nazwa przypomina samochody 250 GT, technicznie różnił się od nich zasadniczo.

Historia i powstanie

Ferrari do tej pory nie przenosiło silnika V12 za kierowcę, chociaż „Cooper” już wygrał dwa kolejne mistrzostwa Formuły 1. 250 P powstał po tym, jak FIA w 1963 roku wprowadziła klasę prototypów w Mistrzostwach Świata Samochodów Sportowych.

Samochód zaprojektował Mauro Forghieri. Wyprodukowano cztery egzemplarze 250 P i jeden prototyp; po sezonie 1963 roku wszystkie cztery zostały przekształcone w specyfikację 275 P lub 330 P.

Technika i osiągnięcia

Podwozie — ramowa konstrukcja z rur, podwójne poprzeczne wahacze, mechanizm kierowniczy z kulkami, cztery tarczowe hamulce, silnik V12 umieszczony podłużnie z pięciostopniową skrzynią biegów i przekładnią. Silnik 3,0 l typu 250 Testa Rossa z pojedynczym wałkiem rozrządu zasilany był sześcioma gaźnikami „Weber 38 DCN”, moc — około 310 KM przy 7500 obr./min.

W 1963 r. 250 P wygrał Le Mans 24h, Sebring 12h i Nürburgring 1000 km. Kierowali John Surtees, Ludovico Scarfiotti, Willy Mairesse, Lorenzo Bandini i Pedro Rodríguez. W 1964 r. jego rozwinięcie – 275 P – w Le Mans zajęło trzy pierwsze miejsca.

Gdzie go zobaczyć i czy można go kupić

Zachowane egzemplarze 250 P zazwyczaj należą do kolekcjonerów, a niektóre są wystawiane w muzeach lub na historycznych wyścigach.

Sprzedawane są rzadko i ceny nie są ogłoszone publicznie. Ponadto, część samochodów 250 P ma obecnie specyfikację 275 P lub 330 P, więc znalezienie „czystego” 250 P jest szczególnie trudne.

Wersje i ewolucja

250 P stał się początkiem całej rodziny sportowych prototypów.

250 P i pokrewne samochody

250 P — pierwszy z tej linii, a 250 LM pojawił się jako jego wersja z zamkniętą karoserią, a 330 P przejął większy silnik.

Najczęściej zadawane pytania